ไข้หวัดใหญ่เป็นโรคที่เกิดจากการติดเชื้อในระบบทางเดินหายใจ ซึ่งอาจมีอาการตั้งแต่เล็กน้อยไปจนถึงรุนแรงจนถึงขั้นเสียชีวิต โรคนี้มักจะแพร่ระบาดมากในช่วงฤดูฝน (มิถุนายน-ตุลาคม) และฤดูหนาว (มกราคม-มีนาคม)
ไข้หวัดใหญ่เกิดจากไวรัสอินฟลูเอนซา (Influenza virus) ซึ่งมีทั้งหมด 3 สายพันธุ์ ได้แก่ A, B และ C โดยสายพันธุ์ที่มักระบาดได้ทั่วไปคือสายพันธุ์ A และ B ส่วนชนิด C มักเป็นการติดเชื้อที่แสดงอาการอย่างอ่อนหรือไม่แสดงอาการ และไม่ทำให้เกิดการระบาด และอาการของไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ B มักจะไม่รุนแรงเท่าสายพันธุ์ A
ด้วยลักษณะเฉพาะของไวรัสที่มีการเปลี่ยนแปลงทางพันธุกรรมได้บ่อย เชื้อไวรัสชนิด A จึงถูกแบ่งเป็นชนิดย่อย (subtype) ตามความแตกต่างของโปรตีนของไวรัสที่เรียกว่า hemagglutinin (H) และ neuraminidase (N) และชื่อที่เรามักได้ยินกันในข่าว เช่น ไวรัสสายพันธุ์ H1N1 ก็คือชื่อชนิดย่อยของไวรัส ที่มีโปรตีน H1 และโปรตีน N1 นั่นเอง ซึ่งในแต่ละปีชนิดย่อยของไวรัสที่มีการระบาดก็จะแตกต่างกันออกไป สำหรับปีนี้ ไวรัสไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ที่พบการระบาดสูงในประเทศไทยคือ สายพันธุ์เอ H3 รองมาคือสายพันธุ์เอ H1
ไข้หวัดใหญ่สามารถติดต่อได้ทางการหายใจ จากการรับหรือสัมผัสละอองฝอย เช่น น้ำมูก น้ำลาย จากการไอหรือจามของผู้ป่วย โดยจะได้รับเชื้อที่ออกมาปนเปื้อนอยู่ในอากาศเมื่อผู้ป่วยไอ จาม หรือพูด ทำให้พื้นที่ที่มีคนอยู่รวมกันหนาแน่น เช่น โรงเรียน โรงงาน เกิดการแพร่ระบาดของโรคไข้หวัดใหญ่ได้อย่างรวดเร็ว นอกจากนี้ การแพร่เชื้อยังอาจเกิดได้จากการสัมผัสสิ่งของที่มีเชื้อไวรัส และการใช้มือที่สัมผัสเชื้อมาสัมผัสที่จมูก ปากหรือขยี้ตา โดยอาการของโรคจะเริ่มปรากฏหลังจากรับเชื้อไปแล้วประมาณ 1-4 วัน